Maria

Maria

‘SINIRLAR VE SINIFLAR KALKINCAYA KADAR BU YOLDAYIM’

11/ Kerç’te bir öğlen vaktiydi. Maria annesi ile geldiği şehirde bütün gün dolaşmış, Bolşeviklerin yeniden ele geçirdiği şehirde bütün gün Komsomol bildirilerini dağıtmıştı. Savaşın izleri henüz silinmemişti. Bolşeviklerin kurduğu savunma hatları silahlı direnişçiler ile doluydu. Şehrin içindeki Denikin kuvvetleri silahlı halkın içine karışarak ortadan kaybolmuştu. Beyaz Ordu’yu destekleyen Tatarlar ise yenilginin ardından dağlara çekilmişlerdi. Rusya’nın içlerinden aç biilaç kaçan eski çiftlik sahipleri önlerine ne gelirse yakıp yıkıyorlardı. Varlıklı günlerini yitirmiş olmak onları adeta çıldırtmıştı. Şehre fırtına öncesi sessizlik hakim olmuştu. Maria, elindeki bildiriler tükenince soluğu bir Türk’ün işlettiği dükkanda almıştı. İşte ne olduysa o gün olmuştu. Yanındaki yoldaşlarıyla Odessa’dan yeni gelmiş olan Mustafa Suphi orada yaşadıklarını eski arkadaşı Hasan’a anlatırken içeri giren Maria’yla göz göze geldiğinde bir an duralamıştı. Üstünde Bolşevik üniforması vardı. Başına geçirdiği şapkadaki kızıl yıldız ilk dikkati çekendi. Sevimli yüzü ile etrafına enerji saçıyordu. Hasan yerinden doğrularak içeri giren Maria’nın yanına geldi. “Gel, seni tanıştırayım. Bu Mustafa, eski arkadaşımdır. Bunlar da yoldaşları, Odessa’dan yeni geldiler. Öyle tafsilatlar var ki dudağın uçuklar.” Maria gazete ve dergi balyalarının üstüne oturan Mustafa Suphi ve yoldaşları ile tek tek tokalaştı. “Sizleri tanıdığıma sevindim. Hazır sizleri bulmuşken oralarda neler oldu ben de öğrenmek isterim,” dedi.

…..

Maria’nın gözü Mustafa’nın omuzuna takılmıştı. “Hala acıyor mu?” diye sordu. “İlk zamanlar bir hayli ağrı yaptı ama şimdilerde azaldı. Savaş zaferle bitince bütün acılarımızı unutuverdik,” diye karşılık verdi Mustafa Suphi.

“Ben bu savaşa babamı verdim. Onun için de nerede bir devrim ateşi yansa ben oraya koşarım. Onun anısını böyle yaşatıyorum. Şayet sizin oralarda da bir gün bu ateşi yakanlar olursa oraya gelmekten de geri durmam.”

“Yani bizim Anadolu’ya da gelir misin?”

“Niye gelmeyeyim ki! Ben bir Komsomolka’yım. Sınıflar ve sınırlar kalkıncaya kadar bu yolda yürümeye kararlıyım. Bize çocukken hep Osmanlı’nın düşman olduğunu öğrettiler ama artık halkların birbirine düşman olmadıklarını biliyorum. Bizim düşmanlarımız emperyalistler ve burjuvalardır. Onlara hiçbir yerde rahat yüzü göstermeyeceğiz. Halk düşmanları ile savaşan herkesle dost olmaya hazırım.”

(…)