Ölümsüz aşk
 

“Artık kapıları “sen misin” diye, ümitle, heyecanla açmalarıma hiç gerek kalmadı. Öyle bir geldin ki, tüm hüzünlü bekleyişlerim karda kalmış ayak izleri gibi kayboldu! Sanma ki bu gönül seni unuttu; sen, senliğinle geldiğin sürece, ben hep seni yaşatacağım içimde.”

Sen giderken zaten, elveda dememiştik. Çünkü bitmemişti bu iş; sen kafandaki soru işaretlerine aldanmıştın ki, kendince kadınsal içgüdülerinde haklıydın. Sen, gittiğin gün, gölgene-gölgemi bağladığımı anlama diye, aydınlığa anlattım güzelliğini. Ben, senden vazgeçmediğimi kendime bile söyleyemezken, nasıl da bağlandım yaradana, anlatamam. Hem içimde öyle ayrılığın vermiş olduğu bir hüzün çöküntüsü de olmamıştı; daha aksine sonsuz sevmelere yol alıyordum ki, ben hiçbir kadına böyle inanmamıştım. Şimdi gelişine söyleyebilecek tek sözüm “yaşarken cenneti yaşattığın için çok mutlu ol kadınım…”

(Alıntıdır)